JoomlaTemplates.me by Cheap Hosting

Ποιοί είναι Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 101 επισκέπτες και κανένα μέλος

Ραδιόφωνο Ι.Μ. Καστοριάς

Πατέρας Γερβάσιος O «Άγιος» των φυλακισμένων

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

pater gervasios

Τον χαρακτήρισαν (οι τοπικές εφημερίδες) «το μεγαλύτερο θηρίο των Βαλκανίων». Τον έτρεμαν οι πάντες ακόμα και δεμένο χειροπόδαρα. Μόνο το όνομά του αρκούσε για να σπείρει τον πανικό. Ήταν έγκλειστος στα Καρπάθια όρη της Τρανσυλβανίας, στην πιο σκληρή και παγωμένη φυλακή της Ρουμανίας, χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής. Δεν μιλούσε σε κανέναν, αρνιόταν να φάει, φέρονταν σαν αγρίμι. Ξαφνικά ζήτησε μετά από λίγο καιρό μόνο ένα πράγμα. Να συναντήσει έναν Έλληνα παπά. Τον πατέρα Γερβάσιο Ραφτόπουλο, τον γνωστό και ως «Άγιο των φυλακισμένων». Ο ιερέας δέχτηκε και βρέθηκε σε ένα δωμάτιο χωρίς τοίχους αλλά μόνο με τζάμια, απέναντι στον αδίστακτο Κώστα Πάσσαρη, με τέσσερις κουκουλοφόρους να.......

 τον σημαδεύουν με προτεταμένα τα αυτόματα όπλα τους, μήπως και επιτεθεί στον ιερωμένο.  Μιλήσανε για λίγο και μετά ζήτησε να εξομολογηθεί. Η ένταση κορυφώθηκε καθώς τότε θα ερχόταν σε άμεση επαφή με τον π. Γερβάσιο. Όλοι φοβήθηκαν το μοιραίο και ήταν με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Όμως τίποτα κακό τελικά δεν συνέβη. Η εξομολόγηση όχι μόνο έγινε, αλλά κράτησε 90 λεπτά. Εκείνη τη μέρα ξεκίνησε η ξεχωριστή σχέση του π. Γερβάσιου με έναν από τους χειρότερους κακοποιούς της εποχής μας, που όχι μόνο κρατά μέχρι σήμερα αλλά κάνει τον π. Γερβάσιο να δηλώνει στην «κυριακάτικη δημοκρατία»: «Μακάρι να μπορούσα να κάνω Χριστούγεννα με τον Πάσσαρη. Θα το ήθελα πολύ. Μου πρότεινε μάλιστα να μείνω σε ένα κελί της φυλακής, δίπλα στο δικό του. Παρακαλάω να γίνει αυτό. Αυτός που θα με κλείσει  σε ένα κελί φυλακής θα είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μου. Εκεί θα ήθελα να ζήσω. Αρκεί να μπορώ να μιλάω στους φυλακισμένους και να γράφω σε όσους είναι μακριά. Γι’ αυτό κάθε χρόνο κάνω Χριστούγεννα στη φυλακή άλλωστε. Εκεί θέλω να βρίσκομαι κι εκεί ανήκω».

Ο π. Γερβάσιος ούτε που μπορούσε να φανταστεί το 1978 όταν ξεκινούσε να επισκεφθεί για πρώτη φορά φυλακές (τότε την αγροτική φυλακή Κασσάνδρας) τι θα ακολουθούσε. Ο μοναχικός δρόμος του έβρισκε σιγά –σιγά ανταπόκριση, τον ακολουθούσαν στην αρχή λίγες δεκάδες άνθρωποι και έφτασε μετά από 10 χρόνια να επισκέπτεται φυλακισμένους συνοδευόμενος από κομβόι 85 λεωφορείων και δεκάδων αυτοκινήτων, συνολικά 5000 ανθρώπων! Μετέτρεψε την επίσκεψη στη φυλακή σε γιορτή αγάπης με χιλιάδες καλεσμένους, πρόθυμους να βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Γύρισε σε 34 χρόνια κατ’ επανάληψη όλες τις φυλακές της χώρας. Έχοντας αποφυλακίσει 15.000 κρατουμένους (κυρίως με μικρές ποινές), δαπανώντας 4.000.000 ευρώ για εγγυήσεις και βοήθεια, έχοντας τιμηθεί κατ’ επανάληψη και προταθεί ακόμα και για το νόμπελ Ειρήνης, τώρα ξεκίνησε να επισκέπτεται και τις φυλακές όλου του πλανήτη! Ακόμα και τις πιο σκοτεινές και απομακρυσμένες, από τις σκληρές φυλακές των ΗΠΑ, τα μπουντρούμια της Μέσης Ανατολής μέχρι τη Μαγαδασκάρη και την παγωμένη Ουκρανία. Παρά τις συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες που έχει αντιμετωπίσει η σχέση του με τον Πάσσαρη είναι μοναδική. Ίσως είναι το μεγαλύτερο «στοίχημά» του.  «Τελευταία φορά τον είδα πριν τρεις μήνες, μιλάμε συνεχώς στο τηλέφωνο και έχει παρουσιάσει μεγάλη βελτίωση» λέει ο π. Γερβάσιος και εκπλήσσει με τα όσα αναφέρει στη συνέχεια: «Διαβάζει ασταμάτητα την Αγία Γραφή, νηστεύει αυστηρά και προσεύχεται όλη την ημέρα. Ζει κυριολεκτικά σαν καλόγερος! Ακολουθεί όλο το τελετουργικό των ακολουθιών που κάνουν οι μοναχοί, κυκλοφορεί με το κομποσκοίνι στο χέρι και δεν κοιμάται αν δεν κάνει μετάνοιες. Μπορεί να σας ακούγεται απίστευτο, αλλά έτσι είναι. Ακολουθεί ζωή ίδια μ’ αυτή των ασκητών του Αγίου Όρους». Στην ερώτηση αν πιστεύει ότι η συμπεριφορά αυτή είναι αληθινή ο π. Γερβάσιος απαντά αμέσως «ναι» χωρίς να διστάσει ούτε για λίγο. Είναι βέβαιος ότι έχει μεταμορφωθεί το ανθρωπόμορφο τέρας σε μετανοημένο άνθρωπο. «Είμαι σίγουρος ότι άλλαξε» δηλώνει «γιατί και στην φυλακή μετά από τη συνάντησή μας δεν έχει δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα. Δεν έχει κανένα κέρδος άλλωστε από εμένα και το ξέρει». Μετανοημένος ή σατανικά πονηρός (μήπως και εξασφαλίσει προνόμια ή μειωμένη ποινή), ο Πάσσαρης δεν παύει να είναι ένας δολοφόνος που δεν ξεχνά το Πανελλήνιο. Ο π. Γερβάσιος ταξιδεύοντας για πρώτη φορά προς τις φυλακές της Τρανσυλβανίας ήξερε ότι οι άνθρωποι θα τον κατηγορήσουν και πρώτοι απ’ όλους οι συγγενείς των θυμάτων που άφησε πίσω του ο αδίστακτος δολοφόνος. «Δεν πειράζει, εγώ τους καταλαβαίνω» λέει και συμπληρώνει: «Έχουν δίκαιο οι άνθρωποι, έχουν τον πόνο τους. Πριν πάω σκέφτηκα τις χήρες και τα ορφανά που έμειναν πίσω. Τι να τους πεις και πώς να το εξηγήσεις; Δεν είναι εύκολο να καταλάβουν το δικό μου πνευματικό κίνητρο. Όμως και κοινωνικά (αν όχι θεολογικά) να το δούμε, τι είναι προτιμότερο; Και μόνο αν τον πείσω να μην σκοτώσει ξανά κάποιον (μέσα στη φυλακή), δεν είναι ένα τεράστιο όφελος; Πόσο μάλλον αν μπορέσω να σώσω την ψυχή του».

Ο π. Γερβάσιος δε λέει όχι σε κανέναν κρατούμενο και δηλώνει ανοιχτός προς όλους. «Μακάρι  να μου ζητήσει ο Μάκης Ψωμιάδης να πάω στα Σκόπια να τον επισκεφτώ» λέει αλλά σπεύδει να προσθέσει «όμως κάτι τέτοιοι τύποι είναι αμετανόητοι, δεν δέχονται να ταπεινωθούν. Πρέπει ο άνθρωπος να θέλει να μετανοήσει. Αντίθετα με συνάντησαν οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Με τον σκληρό Κουφοντίνα μάλιστα είχαμε μια πολύ καλή επικοινωνία. Δεν ξέρω αν τον βοήθησε, αλλά το εύχομαι. Εγώ πάντως προσπάθησα».

-Δεν φοβηθήκατε ποτέ κάποιον από τους αδίστακτους κακοποιούς που συναντήσατε και κυρίως τον Πάσσαρη όταν τον αντικρίσατε για πρώτη φορά;

-Κανέναν και ποτέ. Και να με σκοτώσουν, εγώ δεν λογαριάζω τη ζωή μου. Εφ’ όσον το κάνω από αγάπη, αφού κάποτε θα πεθάνω, ας πεθάνω έτσι! Ας με εκτελέσει ένας κακοποιός, ας με πνίξει. Δε με νοιάζει. Πιστεύω στο έργο μου και είμαι αποφασισμένος να πεθάνω γι’ αυτό. Ότι και αν πει ο κόσμος, εγώ κοιτώ την καρδιά μου. Μπορεί να είναι παλιάνθρωποι, είναι όμως παιδιά του Θεού. Δεν έχω το δικαίωμα λοιπόν να φοβηθώ. Καμιά μάνα και κανένας πατέρας δεν περιφρονεί το γιο της ακόμα και αν είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας. Η πατρική καρδιά θα τον αγαπάει μέχρι τέλους. Έτσι και ο πνευματικός πατέρας, αγαπάει όπως ο ίδιος ο Θεός.

-Στη σημερινή εποχή που σκοτώνονται άνθρωποι για μια χούφτα ευρώ και το έγκλημα βρίσκεται στην επόμενη γωνία του δρόμου πώς είναι δυνατόν να δείχνουμε αγάπη σε ένα δολοφόνο ή έναν παιδεραστή;

-Ο Χριστός καταδικάζει την αμαρτία, αλλά αποδέχεται τον αμαρτωλό. Είναι όπως ο γιατρός που μισεί και  πολεμάει την αρρώστια, αλλά αγαπάει τον άρρωστο. Ο Ιησούς δεν είπε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω»; Ο Χριστός γεννήθηκε για να σώσει τους αμαρτωλούς. Επάνω στο σταυρό δεν αποστράφηκε τον ληστή, του μίλησε, τον άκουσε και τον συγχώρησε. Έτσι ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στον παράδεισο ήταν ένας ληστής (θα λέγαμε σήμερα ένας βιαστής, ένας παλιάνθρωπος). Και αυτός πήγε κατευθείαν στον παράδεισο. Ήταν ο πρώτος Άγιος. Εγώ μάλιστα σκοπεύω σύντομα να φτιάξω έξω από τη Θεσσαλονίκη και τον πρώτο Ναό αφιερωμένο στον «Άγιο ληστή». Ο τσομπάνος, λοιπόν, αφήνει τα 99 πρόβατα για να ψάξει το ένα που χάθηκε. Ποιος είμαι εγώ, που θα πάω αντίθετα προς το θέλημα του θεού και θα κλείσω τα’ αυτιά στη φωνή της συνείδησης ενός κακοποιού;

Η διακονία του π. Γερβάσιου γίνεται «Γολγοθάς» στην εποχή του Μνημονίου και της έξαρσης όχι μόνο του εγκλήματος αλλά και της απελπισίας. Ο ίδιος αναφέρει: «Οι κρατούμενοι μας ζητούν παπούτσια, εσώρουχα, σαμπουάν, είδη πρώτης ανάγκης και χρήματα. Σήμερα δεν υπάρχει κανένας μικροποινίτης που να μην τον έχουμε βοηθήσει. Δίνουμε χρήματα στις οικογένειες των απόρων κρατουμένων και επιδοτούμε τις σπουδές των παιδιών τους. Στηρίζουμε όσους έχουν αποφυλακιστεί και παλεύουν να ζήσουν μόνοι τους. Παντού δίνουμε αποδείξεις και δεν δωροδοκούμε κανέναν, γιατί δυστυχώς κι αυτό γράφτηκε για να μας δυσφημίσει. Προσέχουμε τα πάντα (και κυρίως τα οικονομικά)  γιατί ξέρουμε ότι ο διάβολος παραμονεύει σε κάθε μας βήμα.

Τα χρήματα προέρχονται από δωρεές που ευτυχώς παρά την κρίση δεν έχουν μειωθεί. Δυστυχώς όμως η οικονομική κατάσταση έχει επηρεάσει όλα τα άλλα. Οι φυλακές πλέον γέμισαν. Η κατάσταση είναι φοβερή. Επικρατεί το αδιαχώρητο αλλά το μεγάλο δράμα είναι  στα κρατητήρια. Η φυλακή είναι παράδεισος σε σχέση με το μαρτύριο των κρατητηρίων. Οι άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια στην απελπισία τους. Η πείνα γεννά εγκληματικότητα. Οι άνθρωποι γίνονται άγριοι. Όσο αυξάνεται η ύφεση τόσο θα φουντώνει το έγκλημα. Φοβάμαι ότι θα δούμε και χειρότερα.

Υπάρχουν όμως τεράστιες ελλείψεις και στις φυλακές. Ακόμα και το φαγητό που δίνουν στους κρατούμενους το μείωσαν για να κάνουν οικονομία. Η θέρμανση είναι πολυτέλεια. Η κατάσταση είναι τραγική. Ένας φυλακισμένος τηλεφώνησε για να ευχαριστήσει που του στείλαμε 30 ευρώ. Όταν του είπαμε ότι δεν ήταν κάτι σπουδαίο μας απάντησε ότι τον κάναμε να νιώσει ξανά άνθρωπος γιατί μπόρεσε να αγοράσει μια τηλεκάρτα, μίλησε με τα παιδιά του και θα μπορεί να πίνει καφέ για τις επόμενες 10 μέρες. Αυτή δυστυχώς είναι η κατάσταση».

ευχαριστούμε την Παναγιώτα για την αποστολή του άρθρου

Εμφανίσεις: 5365