Όταν πάω με το αυτοκίνητο κάπου,
κι έχω τον πλοηγό να μου δείχνει το δρόμο,
δεν μπορείς να φανταστείς τι ευγνωμοσύνη νιώθω
για όσους τον ανακάλυψαν, ...
και πόσες ευχές τους στέλνω,
όπου και να 'ναι τώρα οι άνθρωποι.
Χάρη σ' αυτούς ταξιδεύω με τόση ασφάλεια,
σιγουριά και βεβαιότητα.
Μεγαλείο.
Θα 'θελα κι ένα gps
για όταν χάνομαι
στους δρόμους
της ζωής.
Να μου λέει με σιγουριά,
στρίψε εδώ,
στρίψε εκεί,
προχώρα,
κάνε αναστροφή,
φτάσατε στο προορισμό σας.
Με σιγουριά όμως.
Μια καθοδήγηση.
Φωτισμένη.
Χωρίς τρελές διαδρομές
και περιπέτειες ατέρμονες.
Χωρίς να χάνομαι
μες στα χωράφια
και σ' αδιέξοδα.
Το 'πα σ' ένα καλό μου φίλο,
και μου λέει:
Ου καλά, κι εγώ χάνομαι συχνά.
Έχω υπάρξει για χρόνια ολόκληρα χαμένος...
Να μην ξέρω τι να κάνω,
πού να πάω,
πώς να φερθώ,
τι απόφαση να πάρω.
Πελαγωμένος στις διασταυρώσεις του βίου.
Και τι κάνεις;
Τι να κάνεις.
Παρακαλάς,
κλαις,
παλεύεις,
δοκιμάζεις,
προσεύχεσαι,
πέφτεις, σηκώνεσαι.
Η ζωή η ίδια.
π.Ανδρέας Κονάνος Εμφανίσεις: 3566