Ωχ αδερφέ
Ωχ αδερφέ...
Στην ωραία παραβολή του Χριστού, για το μέγα και επίσημο δείπνο του Ουρανίου Οικοδεσπότου (Λουκ. 14, 16-24) παρατηρούμε το παράδοξο, όσο και εξοργιστικό, φαινόμενο, ότι οι καλεσμένοι: «ήρξαντο από μιας παραιτείσθαι πάντες». Και σκέπτεται κανείς: Τι αχαρακτήριστη αδιαφορία! Να τους καλή ο οικοδεσπότης σε λαμπρό επίσημο τραπέζι και εκείνοι να δείχνουν κλασική αδιαφορία! «Άφησέ με ήσυχο», είπε ο καθένας στον δούλο, που τους προσκαλούσε. «Δεν έχω καιρό τώρα γι΄ αυτά τα πράγματα». Κι άρχισαν όλοι με διάφορες προφάσεις να παραιτούνται...
Είναι αλήθεια, αγαπητοί μου, πως κι εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί τους μοιάζουμε σ΄ αυτό το σημείο. Όχι βέβαια γιατί, αν μας καλούσαν κι εμάς σε κανένα επίσημο τραπέζι, θα αδιαφορούσαμε να πάμε. Κάθε άλλο! Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δείχνουμε περισσή προθυμία και ενδιαφέρον μεγάλο. Δεν αφήνουμε να χαθούν τέτοιες ευκαιρίες. Αλλά δείχνουμε αδιαφορία σε πνευματικά θέματα. Άλλωστε και η αδιαφορία των «κεκλημένων εις το δείπνον» είναι αλληγορική, διότι πρόκειται περί παραβολής. Και ως γνωστόν η παραβολή άλλα λέει και άλλα εννοεί. Εννοεί λοιπόν εδώ, ότι οι άνθρωποι, ενώ καλούνται υπό του Θεού στο «πνευματικόν δείπνον της σωτηρίας», δείχνουν μια εγκληματική αδιαφορία και απορρίπτουν την πρόσκλησι του Θεού, προφασιζόμενοι... «προφάσεις εν αμαρτίαις»!
Δείχνουμε αδιαφορία, όχι φυσικά για το φαΐ μας, το ντύσιμό μας, την καλοπέρασι. Ούτε για την δουλειά μας, τα λεπτά, τα κτήματα και τα σπίτια μας. Γι΄ αυτά δεν αδιαφορούμε καθόλου. Τούναντίον· από το πρωΐ έως το βράδυ γι΄ αυτά μεριμνούμε, αγχωνόμαστε, κάποτε τα βάζουμε και με τους άλλους ανθρώπους, τρέχουμε και συνεχώς διεκδικούμε. Και από το κρεβάτι ακόμη της αρρώστιας αυτά σκεπτόμαστε και γι΄ αυτά φροντίζουμε. (Κάποιος ήταν ετοιμοθάνατος και σκεπτόταν πόσο θα πουλήση τα... ροδάκινα...). Μη μας πης μόνο για πνευματικά και θρησκευτικά ζητήματα. Για ψυχή, για εξομολόγησι και Θεία Κοινωνία. «Δεν βαριέσαι - λέμε - αυτά θα σκεπτόμαστε τώρα;». Ακούμε τον Θεό που μας καλεί, πότε με το κτύπημα της καμπάνας, πότε με ένα κήρυγμα, άλλοτε με ένα χριστιανικό βιβλίο η ακόμη και με μια αρρώστια. «Μην αναβάλης - μας φωνάζει - έλα πιο κοντά μου. Μετανόησε, άφησε την αδιαφορία. Υπάρχει θάνατος και θα κριθής». Αλλά εμείς τίποτε! « Έχε με παρητημένον» λέμε, όπως στην παραβολή. «Άφησέ με ήσυχο. Δεν έχω τώρα καιρό για τέτοιες δουλειές». Και κυλάει η ζωή σαν ποτάμι και εμείς μένουμε μακριά από την πηγή της Χάριτος.
Για σκεφθήτε τι φοβερό πράγμα είναι να έχη ο άνθρωπος να κοινωνήση 20 και 30 και 40 ακόμη χρόνια; Γιατί; Διότι αδιαφορεί. Μήπως δεν θα του έλεγαν οι άλλοι; Δεν θα του έλεγε ο ιερεύς; Ασφαλώς ναι. Αλλά αδιαφορούσε είπαμε. «Ωχ αδερφέ...»! Αυτό το ωχ αδερφέ... πόσες φορές το λέμε σε θέματα της ψυχής και της σωτηρίας μας και πόσο καταστρεπτικό είναι! Μας στερεί ο,τι έχουμε απόλυτη ανάγκη, μας οδηγεί προς τον πνευματικό θάνατο. Και όμως θάρθη στιγμή που θα ζητήσουμε και δεν θα βρούμε τόπο και τρόπο μετανοίας! Θα φωνάζουμε και κανείς δεν θα μας ακούη! Θα κτυπάμε και η πόρτα θα είναι για πάντα σφαλισμένη! Συγκλονιστική στην παραβολή είναι η απόφασις του Θεού: «ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου»! Λοιπόν, ας πετάξουμε μακριά την αδιαφορία. Είμασθε οι κλητοί του Θεού, ας γίνουμε και οι εκλεκτοί Του.
Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ
