Με τη Χάρη και τη βοήθεια του Θεού, φτάσαμε στο τέλος της Μεγάλης Σαρακοστής. Τελειώνει, λοιπόν, η Μεγάλη Σαρακοστή και ξεκινάει μια άλλη Μεγάλη περίοδος, εκείνη της Μεγάλης Εβδομάδος. Και λέγεται Μεγάλη όχι γιατί είναι μεγαλύτερη σε διάρκεια από τις άλλες εβδομάδες, (τις ίδιες μέρες και ώρες έχει) αλλά είναι Μεγάλη σε γεγονότα.

Ξεκινάει με την Ανάσταση του Λαζάρου και τη Θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. Οι άνθρωποι τον υποδέχονται με ζητωκραυγές και «ωσσανά», στρώνοντας τα ρούχα τους και βαΐα φοινίκων στο πέρασμά του...

Αλλά εκείνος ο ύμνος και η ζεστή υποδοχή προς τον Κύριο, σύντομα μετατρέπονται σε κραυγές κατάρας και απαξίωσης. Οι ζεστές καρδιές των ανθρώπων πάγωσαν κι έγιναν μπούζι. Μετατράπηκαν σε προδοσία, σε μαστίγιο και φραγγέλιο, σε αγκάθινο στεφάνι. Έδωσαν τη θέση τους στα ραπίσματα, στην κόκκινη χλαμύδα, στους εμπαιγμούς, στα καρφιά και τέλος στο χειρότερο και πιο εξευτελιστικό όργανο βασανισμού, το σταυρό.

Η πρόσκαιρη τάχα αγάπη προς τον Κύριο έγινε αλλοφροσύνη και εμπάθεια που έδιωξε το Χριστό από την καρδιά και τον έστειλε στον εξευτελιστικό θάνατο δια μέσω του σταυρού.

 Τα χιλιάδες μάτια, τα χιλιάδες αυτιά, αλλά και τα τόσα σώματα που ένιωσαν τις ευεργεσίες και τα θαύματα του Ναζωραίου στη γη εκείνη της Ιουδαίας, τα ξέχασαν όλα.

Σκεπάστηκαν από το σκοτάδι του διαβόλου γιατί δεν άντεχαν το Θαβώριο Φως του λυτρωτού Μας. Ακόμα κι ένας από τους «συνεργάτες» Του ο Ιούδας, ξεπέφτει, τυλίγεται στα δίχτυα του Σατανά και τον προδίδει.

Αλλά και  πάνω στο Σταυρό ο Κύριός μας, προσεύχεται για τους σταυρωτές του. Κι εκείνοι τυφλωμένοι από μίσος αλλά και ικανοποίηση για το κατόρθωμά τους, συνεχίζουν να τον εμπαίζουν.

Από τη μια το μεγαλείο του Θεού που καταδέχεται να γίνει άνθρωπος και να πεθάνει με ατιμωτικό θάνατο από το ίδιο του το πλάσμα,

κι από την άλλη η μικρότητα του ανθρώπου που δεν μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο αυτό και στέλνει τον ίδιο του το δημιουργό, υβριζόμενο, στο θάνατο. Ακόμη και ο ήλιος και όλη η πλάση δεν αντέχει τούτο το θέαμα.

Και μόνο τότε όταν όλη η πλάση διαμαρτύρεται, καθώς ο Υιός του Ανθρώπου παραδίδει το Πνεύμα Του, τότε ο λαός καταλαβαίνει το συντελούμενο, και ομολογεί κτυπώντας τα στήθη του, μαζί με τους στρατιώτες ότι: «στ’ αλήθεια ήταν Θεού Υιός αυτός».

Μα αυτό δεν ήταν το τέλος, ήταν μόνο η αρχή. Μια αρχή που ξεκίνησε από τον τάφο του Ιησού μας με την Ανάστασή Του και την εμφάνισή Του στους μαθητές, που δεν έχει τέλος. Μια αρχή που αποκατέστησε τον άνθρωπο στην πρώτη του αίγλη πριν την πτώση των πρωτοπλάστων.

Μια αρχή που γέμισε Φως και Χαρά τη γη και τον ουρανό, ώστε όσοι τον δεχτούν για Σωτήρα τους, να γεμίζουν κι αυτοί με το Φως και τη Χαρά του ουρανού.

Σε λίγο αδελφοί μου ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα. Μας καλεί ο Κύριος και η Εκκλησία να συμμετέχουμε στο Πάθος και την Ανάσταση.

Ας αναλογιστούμε πώς θα ξεκινήσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. Άραγε θα συμμετέχουμε στην υποδοχή Του; Θα στρώσουμε τα ιμάτια της καρδιάς μας ( τον εγωισμό, τη φιλαρέσκεια και την καλοπέρασή μας) για να τα συντρίψει περνώντας πάνω τους με το ταπεινό γαϊδουράκι ο βασιλιάς της δόξης;

Κι αν Τον υποδεχτούμε με ψαλμούς και ύμνους μήπως σε λίγο θα αλλάξουμε συμπεριφορά και θα τον προδώσουμε όπως ο Ιούδας, χωρίς να θυσιάσουμε την καλοπέρασή μας;

Μήπως κιόλας θα βγούμε να τον συλλάβουμε με ξύλα και πέτρες και να φωνάξουμε «άρον -  άρον σταύρωσον αυτόν» όπως ο όχλος;

Ο καθένας μας ας ψάξει βαθιά μέσα του κι ας δει πώς θέλει να Τον ακολουθήσει. Όπως ο ευμετάβολος όχλος ή όπως οι πιστές μυροφόρες;

Τούτη τη χρονιά αδελφοί μου ας είναι διαφορετική η προσέγγισή μας στις άγιες μέρες που έρχονται.

Ας γίνουμε συνοδοιπόροι Του, ας γίνουμε το ταπεινό γαϊδουράκι Του (τι ευλογία κι αυτή για το συμπαθητικό τούτο ζώο), ας γίνουμε μαθητές Του και μυροφόρες γυναίκες που δε φοβήθηκαν κανένα.

Να αφήσουμε τα υλικά και να πιάσουμε τα πνευματικά. Να αφήσουμε τα φθαρτά και να πάμε στα αιώνια. Να αφήσουμε τα επίγεια φαγητά και να φάμε το φαγητό του Ουρανού που είναι το Σώμα Του και το Αίμα Του, καθαρίζοντας την καρδιά και την ψυχή μας στην εξομολόγηση.

Να ζήσουμε το Πάθος Του, τη Σταύρωση, την Ταφή. Και από την Ανάστασή Του, να φωτιστούμε από το Φως εκείνο, όπως φωτίστηκαν οι Μαθητές Του, όπως φωτίστηκαν οι Μυροφόρες γυναίκες, όπως φωτίστηκαν οι Μάρτυρες και οι Άγιοί μας, και να γιορτάσουμε τώρα και πάντα όλοι μαζί με τον Αναστημένο Κύριο. Αμήν.

ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ & ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

π.Γρηγόριος Τερζόπουλος.

• Προηγούμενο